The Muslims Internet Directory

Shu'ara

[26.1] Ta, Sinë, Mimë.
[26.2] Këto janë ajete të librit të (të Kur’anit) qartë!
[26.3] A mos do të mbysësh ti veten (Muhammed) pse ata nuk bëhen besimtarë?!
[26.4] Silur të duam Ne, do të zbritnim një argument (mrekulli) nga qielli mbi ta, e që qafat e tyre do t’i rrinin përulur atij.
[26.5] Atyre nuk u vjen asnjë këshillë e re nga Mëshiruesi, e që ata mos t’ia kthejnë shpinën.
[26.6] Vërtet, ata përgënjeshtruan, por atyre do t’u vijë kobi i asaj me të cilën talleshin.
[26.7] A nuk e shikuan ata tokën se sa shumë loje bimësh të dobishme bëmë të mbijnë në të?
[26.8] Vërtet, në këto ka fakte (të forta), por megjithatë, shumica e tyre nuk kanë qenë besimtarë.
[26.9] e s’ka dyshim se Zoti yt është Ai i Gjithfuqishmi (t’i ndëshkojë) po edhe i Mëshirshmi.
[26.10] (Përkujto) Kur Zoti yt e thirri Musain: “Të shkosh te ai popull zullumqarë!”
[26.11] Populli i faraonit, a nuk janë duke u frikësuar (dënimit)?
[26.12] Ai (Musai) tha: “Zoti im, kam frikë se do të trajtojnë si gënjeshtarë.
[26.13] Do të më shtrëngohet krahrori (shpirti) im dhe nuk do të më leshohet gjuha ime (të flas rrjedhshëm), anaj dërgoje (bëre pejgamber) Harunin.
[26.14] Madje unë kam një faj ndaj tyre, e kam frikë se do të më mbysin (për hakmarrje)!”
[26.15] Ai (All-llahu) tha: “Kurrsesi (nuk do të mbysin), po shkoni ju të dy me argumentet Tona. Ne jemi me ju vështrues tuaj (ju dëgjojmë dhe ju ndihmojmë).
[26.16] Shkoni dhe faraonit thoni: “Ne jemi të dërguar nga Zoti i të gjitha botëve.
[26.17] T’i lejosh beni israilët të vijnë me ne!”
[26.18] Ai (faraoni) tha: “A nuk të rritëm ty si fëmijë në mesin e tonë, ku i kalove disa vjet të jetës sate.
[26.19] Dhe ti e bëre atë punën tënde që e bëre, prra ti je mohues (i të mirave që t’i bëmë).
[26.20] (Musai) Tha: “E bëra atë, atëherë kur isha i pavetëdijshëm.
[26.21] Andaj, edhe ika prej jush kur u frikësova nga ju, e Zoti im më dhuroi dhe më bëri nga të dërguarit.
[26.22] Më përmend atë të mirë që më bëre mua, e ti robërove beni israilët!”
[26.23] (Faraoni) Tha: “E cili është ai zot i botëve (që ju dërgoj)?”
[26.24] Ai i tha: “Zoti i qiejve dhe i tokës dhe ç’ka ndërmjet tyre, nëse bindeni!”
[26.25] Ai (faraoni) atyre që ishin përreth, u tha: “A nuk e dëgjoni?!”
[26.26] Ai (Musai) tha: “Zoti juaj dhe i prindërve tuaj të parë!”
[26.27] (Faraoni) Tha: “Vërtet, i dërguari juaj që u është dërguar juve, me siguri është i çmendur!”
[26.28] (Musai) Tha: “Zot i lindjes dhe i perëndimit dhe ç’ka ndërmjet tyr. po qe se kuptoni!”
[26.29] (faraoni) Tha: “Nëse ti beson zot tjetër pos meje, do të gjendesh në mesin e të burgosurve!”
[26.30] (Musai) Tha: “A edhe nëse të sjell ndonjë argument të qartë!”
[26.31] Ai tha: “Sille pra, nëse thua të vërtetën?”
[26.32] Atëherë, (Musai) e hodhi shkopin e vet, i cili u shndërrua në gjarpër të vërtetë.
[26.33] Nxori dorën prej xhepit, kur qe, ajo në sy të shikuesve flakëronte nga bardhësia.
[26.34] (faraoni) Parisë që e rrethonte, u tha: “Vërtet, ky qenka magjistar shumë i aftë!”
[26.35] Që me magjinë e vet dëshiron t’ju dëbojë nga toka juaj, e ç’më propozoni mua?
[26.36] Paria) Shtyje atë dhe vëlain e tij (çështjen e tyre) për më vonë, e ti dërgo nëpër qytete tubues.
[26.37] Që t’i sjellin të gjithë magjistarët e dijshëm këtu.
[26.38] Dhe, magjistarët u tubuan në kohën e ditës së caktuar.
[26.39] Edhe popullit iu tha: “Ejani e tubohuni,
[26.40] Ashtu që t’i përkrahin magjistarët, nëse ata triumfojnë”.
[26.41] E kur erdhën magjistarët i thanë faaonit: “A do të ketë shpërblim për ne, nëse dalim ngadhnjimtarë?”
[26.42] Ai tha: “Po, bile ju do të jeni atëherë prej më të afërmve!”
[26.43] Musai atyre u tha: “Hidhnie atë që keni për ta hedhur!”
[26.44] E ata i hodhën litarët dhe shkopinjtë e tyre duke thënë: “Për hir të madhërisë së faraonit, ne me sifuri do të jemi ngadhënjyes!”
[26.45] Atëherë edhe Musai e hodhi shkopin e vet, i cili menjëherë gëltiset gjithë çka kishin improvizuar ata.
[26.46] Atëherë magjistarët ranë në sexhde (u përulën).
[26.47] E thanë: “Ne i besuam Zotit të botëve,
[26.48] Zotit të Musait e të Harunit!”
[26.49] Ai (faraoni) tha: “I besuat atij, para se t’ju lejoja unë?!” S’ka dyshim se ai (Musai) është prijësi juaj që ua mësoi juve magjinë, e keni për të marrë vesh më vonë. Unë do t’ua shkurtoi (do t’ua prejë) duart dhe këmbët tuaja të anës së kundër (klithi) dhe që të gjithëve do t’u gozhdoj”.
[26.50] Ata (magjistarët) thanë: “S’ka rëndësi, ne kthehemi Zotit tonë,
[26.51] Meqë ne jemi besimtarët e parë, shpresojmë se Zoti ynë do të na i falë mëkatet tona!”
[26.52] Ne e urdhëruam (përmes shpalljes) Musain: “Të udhëtosh natan me robërit e Mij dhe se ju do të ndiqeni (prej faraonit)”.
[26.53] E faraoni dërgoi nëpër qytete për të tubuar njerëz,
[26.54] (Duke u thënë se) Ata janë një grup i vogël (të cilët ikën me Musain).
[26.55] Dhe se me të vërtetë, ata na kanë zemëruar (dhe ikën pa lejen tonë).
[26.56] E me të vërtetë, ne duhet të jemi syçelë.
[26.57] Dhe Ne (u mbushëm mendjen e) i nxorëm prej kopshteve e burimeve,
[26.58] prej pasurisë në depo dhe prej vendbanimeve të bukura.
[26.59] Ja ashtu, Ne ua bëmë atë trashëgim beni israilëve.
[26.60] E ata (të faraonit) i arritën (beni israilët) në kohën e lindjes së diellit.
[26.61] Dhe kur u panë dy grupet, shokët e Musait Thanë: “Me siguri na zunë!”
[26.62] Ai (Musai) tha: Kurrsesi, me mua është Zoti im, Ai do të më udhëzojë”.
[26.63] Ndërsa Ne Musait i thamë: “Meshkopin tënd bjeri detit”. Deti u nda dhe çdo pjesë u bë si kodër e madhe.
[26.64] E Ne i afruam atje të tjerët (ata të faraonit).
[26.65] Dhe Ne e shpëtuam Musain dhe të gjithë ata që ishin me të.
[26.66] Kurse të tjerët i përmbytëm në ujë.
[26.67] Vërtet, në këtë (ngjarje) ka fakte, por megjithatë shumica nuk besuan.
[26.68] Nuk ka dyshim se Zoti yt është i gjithfuqishëm dhe i mëshirshëm.
[26.69] Lexoju (nga ajo që të shpallëm ty Muhammed) atyre ngjarjen e Ibrahimit.
[26.70] Kur i tha babait të vet dhe popullit të vet: “çka jeni duke adhuruar?”
[26.71] Ata i thanë: “Adhurojmë idhuj, vazhdimisht u jemi besnikë atyre!”
[26.72] Ai i tha: “A ju dëgjojnë ata juve kur të luteni?”
[26.73] Ose, “a u sjellin juve dobi apo dëm?”
[26.74] Ata thanë: “Jo, por kështu i gjetëm se bënin edhe prindërit tanë!”
[26.75] Ai tha: “A po shihni se ç’po adhuroni?”
[26.76] Ju dhe prindërit tuaj të mëparshëm,
[26.77] Në të vërtetë, ata (që adhuroni ju) janë armiq të mij. përveç Zotit të botëve (nëse përveç idhujve adhuroni edhe Atë).
[26.78] Zoti që më krijoi, Ai më udhëzon mua,
[26.79] Dhe Ai që më ushqen dhe më jep të pijë,
[26.80] Dhe kur të sëmurem A më shëron,
[26.81] Ai më bën të vdesë e mandej më ngjall,
[26.82] Ai te i cili kam shpresë se do të m’i falë mëkatet e mia në ditën e gjykimit.
[26.83] Zoti im, më dhuro mua urtësi dhe më bashko me të mirët!
[26.84] Më bën përkujtim të mirë ndër ata që vijnë pas,
[26.85] Më bn prej trashëgesve të Xhennetit të begatshëm,
[26.86] Dhe fale babaim tim, se ai vërtet ishtë nga ata të humburit,
[26.87] E mos më turpëro në ditën kur do të ringjallen.
[26.88] Ditën kur nuk bën dobi as malli, as fëmijët.
[26.89] (bën dobi) Vetëm kush i paraqitet Zotit me zemër të shëndoshë.
[26.90] E Xhenneti u afrohet atyre që ishin të devotshëm.
[26.91] Ndërsa Xhehennem u dëftohet atyre që ishin të humbur.
[26.92] Dhe atyre u thuhet: “Ku janë ata që i adhuronit ju”,
[26.93] Pos All-llahut? Ata, a mund t’ju ndihmojnë juve o vetes?
[26.94] E ata (idhujt) dhe adhuruesit e tyre, njëri mbi tjetrin hudhën në të,
[26.95] Dhe të gjithë ushtria (ithtarët) r djallit.
[26.96] E duke u grindur mes vete në të, ata thonë:
[26.97] “Pasha All-llahun, njëmend ne kemi qenë krejtësisht të humbur”,
[26.98] Kur juve (idhuj) u kemi barazuar me Zotin e botëve.
[26.99] Neve nuk na humbi kush tjetër vetëm se kriminelët (prijësit).
[26.100] E tash për ne nuk ndonjë ndihmës (ndërmjetësues).
[26.101] Nuk ka as ndonjë mik të sinqertë.
[26.102] E, sikur të mnud të kthehemi (dynja) edhe njëherë,, do të bëheshim besimtarë.
[26.103] Në këtë (që u përmend) ka argumente të bindshme, po shumica e tyre nuk besuan.
[26.104] Është e vërtetë se Zoti yt është i gjithëfuqishëm dhe i mëshirshëm.
[26.105] Edhe populli i Nuhut gënjeu të dërguarit.
[26.106] Kur vëllai i tyre (nga gjaku), Nuhu u tha: “A nuk jeni kah frikësoheni?
[26.107] Unë jam për ju pejgamber besnik.
[26.108] Keni frikë (dënimit të) All-llahut e më dëgjoni mua.
[26.109] Unë për këtë nuk kërkoj prej jush ndonjë shpërblim, shpërblimi për mua është vetëm prej Zotit të botëve.
[26.110] Pra (edhe njëherë u them) frikësohuni prej All-llahut e më dëgjoni mua!
[26.111] Ata thanë: “E si të besojmë ty, kur ty të besojnë të ultit?”
[26.112] Ai tha: “Unë nuk dijë se ç’punuan ata (që ju u thoni të ulët)”.
[26.113] Përgjegjësia e tyre, nëse kuptoni, është vetëm para Zotit tim.
[26.114] E unë nuk do t’i përzë besimtarët.
[26.115] Unë nuk jamë tjetër, por vetëm sa t’u tërheq vërejtjen haptas.
[26.116] Ata i thanë: “O Nuh! Nëse nuk heq dorë (nga ajo që mëson), do të gurëzohesh (do të mbytesh me gurë)”.
[26.117] Ai tha: “O Zoti im, populli im më pandeh gënjeshtar.
[26.118] Pra Ti me drejtësinë tënde gjyko ndërmjet meje dhe atyre dhe më shpëto mua dhe besimtarët që janë me mua!”
[26.119] Andaj Ne e shpëtuam atë dhe të gjithë ata që ishin me të në anijen e mbushur plot.
[26.120] Mandej i mbytëm në ujë ata që betën pas tyre.
[26.121] Edhe në këtë (ngjarje) ka argumente, po shumica e tyre nuk ishin besimtarë.
[26.122] S’ka dyshim se Zoti yt është i plotfuqishëm i mëshirshëm.
[26.123] Edhe populli Ad nuk i besoi të dërguarit.
[26.124] Kur vëllai i tyre, Hudi u tha: “A nuk frikësoheni?”
[26.125] Unë për ju jam i dërguar besnik.
[26.126] Andaj, keni frikë (dënimit të) All-llahut dhe më dëgjoni mua.
[26.127] Unë nuk kërkoj për këtë ndonjë shpërblim prej jush, e shpërblimi është vetëm prej Zotit të botëve.
[26.128] A në çdo bregore ngritni ndonjë shtëpi (ndërtesë) sa për lojë?
[26.129] Dhe a i ndërtoni pallatet e fortifikura që të jeni përgjithmonë?
[26.130] E kur rrëmbeni, rrëmbeni mizorisht.
[26.131] Pra, kinie frikë All-llahun dhe në dëgjoni mua!
[26.132] Kinie frikë Atë që u pajisi me çka e dinit vet.
[26.133] U pajisi me mjete gjallërimi e me djem.
[26.134] Me kopshte e me burime uji.
[26.135] Vërtet, unë i frikësohem dënimit tuaj në një ditë të madhe.
[26.136] Ata thanë: “Për ne është krejt një, si na këshillove, si nuk na këshillove!”
[26.137] Kjo (që na këshillon ti) nuk është tjetër vetëm se traditë (mitesh) të popujve të lashtë.
[26.138] Se ne nuk kemi për t’u dënaur.
[26.139] Dhe ashtu ata e trajtuan atë (Hudin) gënjeshtarët, e Ne atëhere i shkatërruam. Edhe ky është një fakt, po shumiza e tyre nuk besuan.
[26.140] Vëretet, Zoti yt është i plotfuqishëm i mëshirshëm.
[26.141] Edhe kabilja Themud nuk i besoi të dërguarit.
[26.142] Kur vëllai i tyre, Salihu u tha: “A nuk frikësoheni?”
[26.143] Unë për ju jam i dërguar besnik.
[26.144] Andaj, kinie frikë (dënimin e) e All-llahut dhe mua më dëgjoni!”
[26.145] Unë nuk kërkoj për këtë ndonjë shpërblim prej jush, shpërblimi im është vetëm prej Zotit të botëve.
[26.146] A jeni të sigurt se do të mbeteni në këtë që jeni (përgjithmonë)?
[26.147] Në kopshte e në burime.