[4.1] O ju njerëz! Kinie frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje (njeriu) dhe nga ajo krijoi palën (shoqën) e saj, e prej atyre dyve u shtuan burrra shumë e gra. Dhe kinie frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin (akraballëkun), se All-llahu është mbikëqyrës mbi ju.
[4.3] Në qoftë se frikoheni se nuk do të jeni të drejtë ndaj bonjakeve, atëherë martohuni me ato gra që ju pëlqejnë; me dy, me tri e me katra. E nëse i frikoheni padrejtësisë (ndaj tyre), atëherë vetëm me një, ose (martohuni) me ato që i keni nën pushtetin tuaj (robëreshat). Ky (përkufizim) është më afër që të mos gaboni.
[4.6] Provoni bonjakĂ«t derisa tĂ« bĂ«hen pĂ«r martesĂ«,e nĂ«se vĂ«reni te ta pjekuri, atherĂ« drzonju atyre pasurinĂ« e tyre. Mos e hani atĂ« duke shkapĂ«rderdhur dhe duke u ngutur para setĂ« rrite ata. Kush Ă«shtĂ« i pasur le tĂ« ruhet (shfytĂ«zimit tĂ« pasurisĂ« tĂ« jetimĂ«ve), e kush Ă«shtĂ« ivarfĂ«r, le tĂ« hajĂ« me maturi. E kur tâju dorĂ«zoni atyre pasurinĂ« e vet, dĂ«shmoni atĂ« (qĂ« ju dorĂ«zoni). Mjafton qĂ« All-llahu Ă«shtĂ« llogaritĂ«s.
[4.11] All-llahu ju urdhëron për (çështen e trashigimit) fëmijët tuaj:për mashkullin hise sa për dy femra; nëse janë (trashëgimtare) vetëm femra, dy e më shumë, atyre ju takojnë dy të tretat e pasurisë që trashëgohet; nëse është një femër, asaj i takon gjysma; për prindërit, për seilinnga ata, lu takon e gjashta nga ajo që ka lënë (i vdekuri) nëse ka fëmijë; e nëoftëse (i vdekuri) nuk ka fëmijë e atë e trashëgojnë (vetëm) prindërit, atëherë nënës së tij i takon një e treta; në qoftë se ai (i vdekuri) ka vëllezër, nënës së tij itakon vetëm një e gjashta, (kjo e drejtë në trashëgim bëhet) pasi të kryhet (vasijjeti) që ka lënë dhe pasi të lahet borgji; ju nuk dini se kush është më afër dobisë suaj. (Ky përcaktim është) Urdhër nga All-llahu. Vërtet All-llahu është më i Dijshmi, më i Urti.
[4.12] Juve ju takon gjysma e asaj (pasurie) qĂ« e lĂ«nĂ« gratĂ« e tuaja, nĂ«se ato nuk kanĂ« fĂ«mijĂ«, por nĂ«se ato kanĂ« fĂ«mijĂ«,juve ju takon njĂ« e katĂ«rta nga ajo qĂ« lĂ«nĂ« ato, pasi tĂ« kryhet testamenti i tyre dhe pasi tĂ« lahet borgji. Atyre (grave) ju takon njĂ« e katĂ«rta nga ajo qĂ« lini ju, nĂ«se nuk kini fĂ«mijĂ«, por nĂ«se keni fĂ«mijĂ«, atyre ju takon njĂ« e teta nga ajo qĂ« leni pas kryrjes sĂ« testamentit qĂ«keni pĂ«rcaktuar ose borxhit. NĂ« qoftĂ« se (i vdekuri) Ă«shtĂ« mashkull ose femĂ«r, e trashĂ«gohet nga ndnjĂ« ilargĂ«t (pse sâka as prindĂ«r as fĂ«mijĂ«) po ka hjĂ« vĂ«lla ose njĂ« motĂ«r (nga nĂ«na), atĂ«herĂ« secilit prej tyre u takon njĂ« e gjashta, e nĂ« qoftĂ«se sejanĂ« mĂ« shumĂ« (se njĂ« vĂ«lla ose se nj motĂ«r) ata janĂ« pjesmarrĂ«s tĂ« barabartĂ« nĂ« tĂ« tretĂ«n (e tĂ«rĂ« pasurisĂ«), pas testamentit tĂ« porositur ose borxhit, e duke mos dĂ«mtuar (trashĂ«guesit). Ky pĂ«rcaktim Ă«shtĂ« porositur prej All-llahu. All-llahu Ă«shtĂ« i gjithĂ«dijshmi, jo ingutshĂ«m.
[4.19] O ju qĂ« besuat, nuk Ă«shtĂ« lejuar pĂ«r ju tĂ« trashĂ«goni gratĂ« (e tĂ« vdekurve) nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« dhunshme, e as tâi shtĂ«ngoni pĂ«r tâu marrĂ« diçka nga ajo qĂ« ju keni dhĂ«nĂ« atyre, pĂ«rveç nĂ«se ato bĂ«jnĂ« ndonjĂ« imoralitet tĂ« hapur. çoni jetĂ« tĂ« mirĂ« me to. NĂ«se urreni ato, bĂ«ni durim qĂ« All-llahu tĂ« japĂ« shumĂ« tĂ« mira nĂ« njĂ« send qĂ« ju e urreni.
[4.23] U janĂ« ndaluar juve (tĂ« martoheni me): nĂ«nat tuaja, bijat tuaja, motrat tuaja, hallat tuaja, tezet tuaja, bijat tuaja, bijat e motĂ«s, nĂ«nat tuaja qĂ« ju kanĂ« dhĂ«nĂ« gji, motrat nga gjiri, nĂ«nĂ«at e grave tuaja (vjehrrat) dhe vajzat qĂ« janĂ« nĂ«n kujdesin tuaj e tĂ« lindura (prej tjeĂ«r babai) nga gratĂ« tuaja me tĂ« cilat patĂ«t kontakt, e nĂ«se nuk ken pasur kontakt me to (me gratĂ«), atĂ«herĂ« sâka pengesĂ« (tĂ« martoheni me ato vajza), dhe (janĂ« tĂ« ndaluara) gratĂ« e bijve tuaj qĂ« janĂ« tĂ« lindjes suaj (jo tĂ« bijĂ«ve tĂ« afoptuar), dhe tĂ« bashkoni (pĂ«rnjeherĂ« nĂ« njĂ« niqah) dy motra, pĂ«rpos asaj qĂ« ka kaluar. VĂ«rtetĂ«, All-llahu falĂ« shumĂ«, Ă«shtĂ« mĂ«shirues i madh.
[4.24] (Nuk u lejohet tĂ« martoheni) Edhe me gra tĂ« martuara (qĂ« kanĂ« burrat e nuk janĂ« tĂ« lĂ«shuara), pĂ«rveç atyre qĂ« i keni futur nĂ« pushtetin tuaj (robĂ«reshat e lufrtĂ«s). (Ky Ă«shtĂ«) obligim mbi ju nga All-llahu. U janĂ« lejuar, pos kĂ«tyre (qĂ« u pĂ«rmendĂ«n), tĂ« tjerat qĂ« tâi merrni me pasurinĂ« tuaj (me niqah) duke pasur pĂ«r qĂ«llim bashkĂ«shorĂ«si e jo prostitucion (kurvĂ«ni). EpĂ«r atĂ« qĂ« pĂ«rjetuat ju nga ato (gratĂ« me tĂ« cilat patĂ«t kurorĂ«), jepnu shpĂ«rblimin e tyre tĂ« caktuar se Ă«shtĂ« obligim. E nuk ka pengesĂ« pĂ«r ju, pas pĂ«rcaktimit (te niqahut), nĂ« atĂ« qĂ« ju pĂ«lqeni mes vete. All-llahu Ă«shtĂ« i gjithĂ«dijshĂ«m, i urti.
[4.25] Dhe kush nuk ka prej jush mundësi materiale që të martohet me femra të lira besimtare, le të martohet me ato besimtare tuaja që i keni nën pushtetin tuaj (robëreshat). All-llahu di më së miri për besimin tuaj. Ju jeni nga njëri- tjetri (të një origjine0. Pra, martohuni me ato (robëresha) r me lejen e të zotërve të tyre dhe jepnu kurorën në mënyrë të drejtë, (zgjidhni) të ndershme e jo prostitute të hapta e të fshehta. E kur të jenë të martuara ato,nëse bëjnë ndonjë punë të turpshme, ndëshkimi kundër tyre është sa gjysma e atij të grave të lira (jo robëresha). Kjo (martesë me robëresha) është e lejuar për ata që i frikësohen imoralitetit, por të jeni të durueshëm, është më mirë për ju. All-llahu është mirrëdashës, mëshirëplotë.
[4.34] Burrat janë përgjegjës për gratë, ngase All-llahu ka graduar disa mbi disa të tjerët dhe ngase ata kanë shpenzuar nga pasuria e tyre. Prandaj, me atë që All-llahu i bëri të ruajtura, gratë e mira janë respektuese, janë besnike ndaj të fsheftës. E ato që keni dro kryelartësisë së tyre, këshilloni, madje largohuni nga shtrati (e më në fund), edhe rrahni (lahtë, nëse nuk ndikojnë këshillat as largimi), e nëse ju respektojnë, atëherë mos u sillni keq ndaj tyre. All-llahu është më i larti, më i madhi.
[4.35] Nëse i frikësohen përçarjes mes tyre (burrit e gruas), dërgoni një pari të drejtë nga familja e tij dhe një pari të drejtë ngafamilja e saj. Nëse ata të dy (ndërmjetësuesit) kanë për qëllim pajtimin, All-llahu ju mundëson afrimin mes tyre (burrit e gruas). All-llahu është i dijëshëm, është njohës i mirë.
[4.36] Adhurone All-llahun e mos i shoqëroni Atij asnjë send, sillnu mirë ndaj prindërve, ndaj të afërmve, ndaj jetimëve, ndaj të varfërve, ndaj fqiut të afërt, ndaj fqiut të largët, ndaj shokut pranë vetes, ndaj udhëtarit të largët dhe ndaj robërve. All-llahu nuk e do atë që është kryelartë dhe atë që lavdërohet.
[4.43] O ju qĂ« besuat, mos iu afroni namazit duke qenĂ« tĂ« dehur, deristĂ« dini se çâflitni, e as duke qenĂ« xhuhubĂ« (tĂ« papastĂ«r) derisaaa tĂ« laheni, pĂ«rpos kur jeni udhĂ«tarĂ«. NĂ«se jeni tĂ« sĂ«murĂ«, jeni nĂ« ndonjĂ« udhĂ«tim, ose ndonjeri prej jush vjen nga ultĂ«sira (nevojtorja), ose keni takuar gratĂ«, e nuk gjeni ujĂ«, atĂ«herĂ« mĂ«syne dheun dhe fĂ«rkoni me duart (tejemmum). All-llahu shlyen e falĂ« mĂ«katet.
[4.46] NjĂ« palĂ« bga jehudite Ă«shtĂ« qĂ« ndryshojnĂ« fjalĂ«t (e Zotit) nga vendet e veta, e (kur i thĂ«rret ti) ata thonĂ«: âDegjuam (fjalĂ«n tĂ«nde) fhe kundĂ«rshtuam (thirrjen tĂ«nde), dhe thonĂ«: âdĂ«gjo mos dĂ«gjofsh!â (dhe thonĂ«): âRainaâ (kĂ«to i thonĂ«) duke pĂ«rdredhur gjuhĂ«t e tyre dhe duke atakuar fenĂ«. E sikur tĂ« thoshin ata: âDĂ«gjuam, respektuam, dĂ«gjo dhe vĂ«shtronaâ, do tĂ« ishte mĂ« e drejtĂ«, por pĂ«r shkak tĂ« refuzimit tĂ« tyre, All-llahu i mallkoi, prandaj besojnĂ« vetĂ«m pak (besim gjysmak).
[4.47] O ju qĂ« u Ă«shtĂ« dhĂ«nĂ« libri, besone atĂ« qĂ« e zbritĂ«m (Kurâanin) e qĂ« Ă«shtĂ« vĂ«rtetues i atij qĂ« e keni (Tevratit), para se tĂ« shlyjmĂ« fytyra (tâua fshijmĂ« shqisat) dhe tâi rrotullojmĂ« ose tâi mallkojmĂ« ata si i mallkuam ata tĂ« sĂ« shtunĂ«s. UrdhĂ«ri i All-llahut Ă«shtĂ« i kryer.
[4.59] O ju që besuat, nënshtrojuni All-llahut, dhe nënshtrojuni të dërguarit dhe përgjegjësve nga ju. Nëse nuk pajtoheni për ndonjë çështje, drejtojuni All-llahut dhe të Dërguarit po qe se i besoni All-llahut dhe ditës së fundit. Kjo është më e dobishmja dhe përfundimi më i mirë.
[4.64] Ne nuk dĂ«rguam asnjĂ« tĂ« dĂ«rguar vetĂ«m qĂ« me urdhĂ«rin e All-llahut tâi bĂ«het respekt (nga njerĂ«zit) atij. E sikur tĂ« vinin ata te ti, pasi qĂ« ta kenĂ«dĂ«mtuar veten e tyre (nuk kanĂ« pranuar gjykimin tĂ«nd), e tĂ« kĂ«rkonin ata vetĂ« ndjesĂ« te All-llahu, e edhe i dĂ«rguari tĂ« kĂ«rkojĂ« ndjesĂ« pĂ«r ta, ata do tĂ« kuptonin se All-llahu pranon pendimin dhe Ă«shtĂ« mĂ«shirues.
[4.77] A nuk i vure re ata tĂ« cilĂ«ve iu pate thĂ«nĂ«: ândalni duart tuaja jepne zeqatin!â E kur iu bĂ« atyre obligim lufta, qĂ« njĂ« grup prej tyre u frikĂ«soheshin njerĂ«zvesiç Ă«shtĂ« frika ndaj All-llahut, e edhe mĂ« fort. Thonin: âZoti ynĂ«, pse na e bĂ«re obligim luftĂ«n? Sikur tĂ« na e kishe shtyrĂ« deri nĂ«njĂ« afat tĂ« afĂ«rt!â Thuaju: âPĂ«rjetimi ikĂ«saj bote Ă«shtĂ« pak, e pĂ«r atĂ« qĂ« Ă«shtĂ« i devotshĂ«m, bota tjetĂ«r Ă«shtĂ« shumĂ« mĂ« e dobishme. Nuk do tâju bĂ«het pa drejtĂ« as sa fija.
[4.78] Kudo qĂ« tĂ« jeni vdekja do tâju kapĂ«, po edhe nĂ« qoftĂ« se jeni nĂ« pallate tĂ« fortifikuara. E nĂ«se i qĂ«llon ata (munafikĂ«t) ndonjĂ« e mirĂ«, thonĂ«: âKjo Ă«shtĂ« nga All-llahuâ. E nĂ«se i qĂ«llon ata ndonjĂ« e keqe: âKjo Ă«shtĂ« nga ti (Muhammed)â. Thuaju: âTĂ« gjitha janĂ« nga All-llahu!â çâĂ«shtĂ« me kĂ«tĂ« popull qĂ« nuk kupton gati asnjĂ« send?
[4.83] Madje kur u vjen atyre (munafikĂ«ve) ndonjĂ« lajm qetĂ«sues (kur fitojnĂ« myslimanĂ«t) ose shqetĂ«sues (kur dĂ«shtojnĂ«), ata e pĂ«rhapin atĂ«, sikurtâia linin atĂ« (pĂ«rhapjen lajmit) Pejgamberit dhe pĂ«rgjefgjĂ«sve tĂ« tyre, ata do dinin tĂ« nxjerrin pĂ«rfundime (se si do tĂ« duhej shpallur). Por sikur tĂ« mos ishte dhuntia e All-llahut ndaj jush dhe mĂ«shira e Tij, u, pos njĂ« pakice, do tĂ« ndiqnit rrugĂ«n e djallit.
[4.90] PĂ«rpos atyre qĂ« srtehohen te njĂ« popull, me tĂ« cilin keni marrveshje, e ju u vjen rĂ«ndĂ« tĂ« luftojnĂ« kundĂ«r jush ose kundĂ«r popullit tĂ« vet. Skur All-llahu tĂ« donte do tâju jepte atyre fuqi e pushtet mbi ju dhe do tâju luftonin. NĂ« qoftĂ«se ata tĂ«rhqen prej jush, nuk ju luftojnĂ« dhe ju ofrojnĂ« paqe, atĂ«heĂ« All-llahu nuk ju lejon rrugĂ« (rrugĂ«) kundĂ«r tyre.
[4.91] Ju do tĂ« hasni nĂ« tĂ« tjerĂ«, qĂ« duan tĂ« sigurohen te ju (duke u paraqitur si bsimtarĂ«) dhe tĂ« sigurohen te populli i vet (si jobesimtarĂ«). E, saherĂ« qĂ« thirren, (kundĂ«r jush) i pĂ«rgjigjen thirrĂ«jes. NĂ« qoftĂ« se nuk largohen prej jush, nuk ju ofrojnĂ« paqe dhe nuk heqin dorĂ« nga lufta kundĂ«r jush, atherĂ« kapeni dhe mbytni kudo qĂ« tâi takoni. KundĂ«r tyre u kemi dhĂ«nĂ« fakte tĂ« qarta.
[4.92] Asnjë besimtarëi nuk i është i lejuar të mbysë besmitarin tjetër, përpos gabimisht. E kush e mbytë gabimishht një besimtarë, ai është i obliguar ta lirojë nj rob besimtarë dhe shpagimin (e gjakut). Në se ia falin (familja gjakun). Në qoftë se ai (i mbyturi gabimisht) është besimtarë, por i takon popullit që është armik ijuaji, atëherë është obligil vetëm lirimi injë robi besimtar. Në qoftëse se ai (i mbyturi) është nga ai popull që keni marrveshjen me të, atëherë është obligim shpagmi i (gjakut) që i dorëzohet familjes së tij dhe lirimi injë robi besimtar. E kush nuk ka mundësi (të lirojë një rob), letë agjëroj dy muaj rresht, si pendim (i pranuar) ndaj All-llahut. All-llahu është më idijshmi, ligjdhënësi më i drejtë.
[4.94] O ju qĂ« besuat, kur marshoni nĂ« rrugĂ«n e All-llahut (pĂ«r nĂ« luftĂ«), tĂ« jeni tĂ« matur (tĂ« mos nguteni), e mos i thoni atij qĂ« ju shpreh selamin (besimin): âNuk je besimtarĂ«!â, duke kĂ«rkuar me tĂ« mjet (mall0 tĂ« kĂ«saj bote, pse te All-llahu janĂ« begatitĂ« e mĂ«dha. Ashtu (jo besimtarĂ«) ishit edhe ju mĂ« parĂ«, e All-llahu ju dhuroi (besimin), pra sqaroni mirĂ«! All-llahu e di nĂ« hollĂ«si çka veproni.
[4.95] Nuk janë të barabartë prej besimtarëve ata që ndejtën (nuk luftuan) dhe ata që me pasurnë dhe me jetën e tyre luftuan në rrugën e All-llahut, me përjashtim të atyre që ishin të penguar pa vullnetin e vet. Ata që luftuan me pasurinë dhe jetën e tyre,All-llahu igradoi në një shkallë më të lartë mbi ata që ndejtën (me arsye). Por të gjithëve All-llahu u premtoi shpërblim, ndërsa ata që ndejtën (pa arsye) All-llahu gradoi luftëtarët me një shpërblim të madh.
[4.97] EngjĂ«jt qĂ« ua morĂ«n shpirtine atyre qĂ« ishin mizorĂ« tĂ« vetĂ«vetĂ«s ju thanĂ«: âNĂ« çka ushit ju? - Ata thanĂ«: âNe ishim tĂ« paftĂ« nĂ« atĂ« tokĂ«!â (engjujt ju thanĂ«: âA nuk ishtĂ« e gjĂ«rĂ« toka e All-llahut e tĂ« migroni nĂ« tĂ«?â (e tĂ« praktikonit lirisht fenĂ« e Zotit). Vendi ityre Ă«shtĂ« Xhehennemi dhesa vend i keq Ă«shtĂ« ai!
[4.102] Kur tĂ« jesh ti (Muhammed) bashkĂ« me ta dhe ju falĂ« namazin, njĂ« grup prej tyre, duke i bartur armĂ«t, le tĂ« vijĂ« e le tĂ« falet me ty (grupi tjetĂ«r nĂ« roje),ekur tĂ« bien nĂ« sexhde (tĂ« kryejnĂ« njĂ« reqatĂ«),kĂ«ta le tĂ« tĂ« qĂ«ndrojnĂ« mbrapa jush (nĂ« roje) e le tĂ« vijĂ« grupi tjetĂ«r, qĂ« nuk Ă«shtĂ« falur , e tĂ« falet me ty dhe le tâi bartin armĂ«t dhe tĂ« jenĂ« nĂ« gjendje gadishmĂ«rie. Ata qĂ« nuk besojnĂ«, e dĂ«shirojnĂ« moskujdesin tuaj ndaj armĂ«ve e mjeteve qĂ« tâiu vĂ«rsulen njĂ«herĂ« me tĂ« gjitha fuqitĂ«. NĂ«se jeni tĂ« lodhur nga ndonjĂ« shi ose jeni tĂ« sĂ«murĂ«, nuk Ă«shtĂ« mĂ«kat tĂ« mos ibartni armĂ«t, por mbani gadishmĂ«rinĂ« tuaj. All-llahu ka pĂ«rgaditĂ« dĂ«nim nĂ«nqmues pĂ«r jobesimarĂ«t.
[4.113] E sikur të mos ishte dhuntia e All-llahut dhe mëshira e Tij ndaj teje, një grup prej tyre do të humbte ty, por ata nuk humbin tjetër, poos vetes së tyre. Ty nuk mund të dëmtojë asgjë . All-llahu të shpalli ty, librin dhe sheriatin, të mësoi çka nuk dije. Dhuntia e All-llahut ndaj teje është shumë e madhe.
[4.114] Në shumë biseda të tyre të fshehta nuk ka kurrfarë dobie, përveç (bisedës) kush këshillon për lëmoshë, për ndonjë të mirë ose pajtim mes njerëzve. e kush i bën këto duke pasur për qëllim vetëm kënaqësinë e All-llahut, Ne do ti japim më vonë (në botën tjetër) shpërbllim të madh.
[4.127] KĂ«rkojnĂ« prej teje (Muhammed) pĂ«rgjigje - fetva pĂ«r (çështjen) gratĂ«. Thuaju: âAll-llahu ju sqaron nga libri (Kurâ ani) pĂ«rkitazi me gratĂ« jetime, me tĂ« cilat lakmoni tĂ« martoheni me to, e nuk u jep atĂ« qĂ« Ă«shtĂ« caktuar (niqah ose miras), (ju sqaron) lidhur me tĂ« paaftit (fĂ«mijĂ«t jetimĂ«) dhe qĂ« tĂ« mbani drejtĂ«si ndaj jetimĂ«ve! Dhe, çfarĂ«do tĂ« mire qĂ« punoni, All-llahu di shumĂ« pĂ«r tĂ«.
[4.128] NĂ«se ndonjĂ« grua i frikĂ«sohet largimit pse ftohjes sĂ« burrit tĂ« vet ndaj asaj, atĂ«herĂ« nuk gabojnĂ« po qe se bĂ«jnĂ« mes vete mbarim (pajtim). Pajtimi Ă«shtĂ« mĂ« i dobishmi. MegjithĂ«kĂ«tĂ«, koprracia Ă«shtĂ« epranishme ndĂ«r njerĂ«z. Por, nĂ«se silleni mirĂ« dhe ruheni, sâka dyshim se All-llahu hollĂ«sisht me gjithçka veproni.
[4.131] VetĂ«m e All-llahut Ă«shtĂ« çâka nĂ« qiej e çâka nĂ« tokĂ«. Ne patĂ«m sugjeruar atyre qĂ« iu pat dhĂ«nĂ« libri para jush, e edhe juve qĂ« tĂ« keni frikĂ« nga All-llahu. Po nĂ« mos besofshit, (dine) e All-llahut Ă«shtĂ« çâka nĂ« qiej e çâka ka nĂ« tokĂ«. All-llahu Ă«shtĂ« i panevojĂ« e i falĂ«nderuar.
[4.135] O ju qĂ« besuat, vazhdimisht tĂ« jeni dĂ«shmues tĂ« drejtĂ« pĂ«r horĂ« tĂ« All-llahut edhe nĂ«se Ă«shtĂ« kundĂ«r (interesit) vetvetes suaj, kundĂ«r prindĂ«rve ose kundĂ«r tĂ« afĂ«rmve, le tĂ« jetĂ« ai (pĂ«r tĂ« cilin dĂ«shmohet) pasanik ose varfnjak, pse All-llahu di mĂ« mmirĂ« pĂ«r ta. mos ndiqni pra emocionin e tâi shmangeni drejtĂ«sisĂ«. NĂ«se shtrĂ«mbĂ«roni ose tĂ«rhiqeni, All-llahu plotĂ«sisht di çâka punoni.
[4.136] O ju që besuat, besoni vazhdimisht All-llahun, të dërguarit të Tij, librit që gradualsht ia shpalli të dërguarit të Tij dhe librit që e pat zbritur më parë. Kush nuk i beson All-llahut, engjëjve të Tij, librave të Tij, të dëguarve të Tij dhe botës tjetër, ai ka humbur tepër larg.
[4.140] Juve u Ă«shtĂ« shpallur nĂ« librin (Kurâanin) qĂ«, kur tĂ« dĂ«gjoni se po mohohet Kurâani i All-llahut dhe po bĂ«het tallje me tĂ«, mos rrini me ata derisa tĂ« mos hyjnĂ« nĂ« bisedĂ« tjetĂ«r. PĂ«rndyshe, ju do tĂ« jeni si ata. All-llahu do tâi tubojĂ« tradhĂ«tarĂ«t dhe jobesimtĂ«rĂ«t qĂ« tq gjithĂ« nĂ« Xhehennem.
[4.141] Ata janĂ« qĂ« presin se çâpo ju ngjanĂ« juve. NĂ«se me ndihmĂ«n e All-llahut ngadhĂ«njeni, ata thonĂ«: âA nuk ishim me ju?â E nĂ«se jobesimtarĂ«ve u takon ndonjĂ« fitim, ata thonĂ«: âA nuk mbizotĂ«ruam ne mbi ju (por nuk deshtĂ«m tĂ« mposhim0 dhe penguam prej jush besimtarĂ«t!â All-llahu do tĂ« gjykojĂ« mes jufsh ditĂ«n e gjykimit. All-llahu krrsesi nuk iu mĂ«ndĂ«son jbesimtarĂ«ve mbizotĂ«rim tĂ« pltĂ« mbi besimtarĂ«t.
[4.153] IthtarĂ«t e librit (jehuditĂ«) kĂ«rkojnĂ« prej teje tâu sjellĂ«sh njĂ« libĂ«r (komplet) nga qielli. Po ata patĂ«n kĂ«rkuar prej Musait edhe mĂ« tepĂ«r e i patĂ«n thĂ«nĂ«: âDĂ«tfona Zotin shesheasâ (ta shohim me sy) e pĂ«r shkak tĂ« mizorisĂ« sĂ« tyre i kapi rrufeja. mandej edhe pasi qĂ« iu patĂ«n shfaqur atyre mrekulli tĂ« qarta, ata adhuruan. Ne u patĂ«m falur atĂ«, e Musait i dhamĂ« argumente tĂ« forta.
[4.155] Dhe pĂ«r shkak tĂ« thyerjes sĂ« besĂ«s sĂ« dhĂ«nĂ«, tĂ« mohimit tĂ« ajeteve (shpalljes) tĂ« All-llahut, tĂ« mbytjes sĂ« pejgamberĂ«ve pa kurrfarĂ« tĂ« drejtĂ« dhe thĂ«nies sĂ« tyre: âZemrat tona janĂ« tĂ« mbuluaraâ (me perde). Jo, por pĂ«r shkak tĂ« mohimit tĂ« tyre All-llahu ua vulosi ato (zemrat), e nuk besojnĂ« prej tyre vetĂ«m pakkush.
[4.157] madje pĂ«r shkak tĂ« thĂ«hies sĂ« tyre: âNe e kemi mbytur mesihun, Isain, birin e Merjemes, tĂ« dĂ«rguarin e All-llahutâ. Po ata asnuk e mbytĂ«n as nuk e gozhduan (nuk e kryqĂ«zuan nĂ« gozhda), por atyre u pĂ«rngjau. Ata qĂ« nuk u pajtuan rreth (mbytjes sĂ«) tij, janĂ« nĂ« dilemĂ« pĂ«r tĂ« (pĂ«r mbytje) e nuk kanĂ« pĂ«r tĂ« kurrfarĂ« dije tĂ« saktĂ«, pĂ«rveç qĂ« iluzojnĂ«. E ata me siguri nuk e mbytĂ«n atĂ«.
[4.171] O ithtarĂ«t e librit, mos teproni nĂ« fenĂ« tuaj dhe mos thuani tjetĂ«r gjĂ« pĂ«r All-llahun, pĂ«rveç asaj qĂ« Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ«. Mesihu Isa, bir i merjemes, ishte vetĂ«m i dĂ«rguar i All-llahut. Ishte fjalĂ« e Tij (bĂ«hu) qĂ« ia drejtoi Merjemes dhe ishte frymĂ« (shpirt) nga Ai. Besonie pra All-llahun dhe tĂ« dĂ«rguarin e Tij e mos thoni: âTreâ (trini). Pushoni (sĂ« thĂ«ni), se Ă«shtĂ« mĂ« mirĂ« pĂ«r ju. All-llahu Ă«shtĂ« vetĂ«m njĂ« All-llah; larg qoftĂ« asaj qĂ« Ai tĂ« kektĂ« fĂ«mijĂ«. çâka ka nĂ« qiej dhe nĂ« tokĂ« Ă«shtĂ« vetĂ«m e Tij. Mjafton qĂ« All-llahu Ă«shtĂ« planifikues i pavarur.
[4.173] E pĂ«rsa i pĂ«rket atyre qĂ« besuan dhe vepruan mirĂ«, Atyre do tâju pĂ«rmbushet shpĂ«rblimi i e merituar, por edhe do tâiu shtohet prej dhuntisĂ« sĂ« Tij. PĂ«rsa i pĂ«rket atyre qĂ« u tĂ«hoqĂ«n dhe mbajtĂ«n veten kryelartĂ«, ata do tâi ndĂ«shkojĂ« me njĂ« ndĂ«shkim fort tĂ« dhĂ«mbshĂ«m dhe pos All-llahut nuk do tâi gjejnĂ« vetes as mbrojtĂ«s as ndihmĂ«s.
[4.176] KĂ«rkojnĂ« pĂ«rgjigjen tĂ«nde. Thuaju: âAll-llahu ju pĂ«rgjigjet pĂ«r çështjen e âkelale-sâ (ai qĂ« nuk prindĂ«r as fĂ«mij qĂ« e trashigojnĂ«). NĂ«se vdes njĂ« njeri qĂ« nuk fĂ«mijĂ«, por ka motĂ«r, atĂ«herĂ« asaj (motrĂ«s) i takon gjysma e pasurisĂ« sĂ« lĂ«nĂ«. Ai (vĂ«llau) trashĂ«gon tĂ«rĂ« atĂ« (qĂ« le motra) nĂ«se ajo nuk ka fĂ«mijĂ«. NĂ« qoftĂ« se ato janĂ« dy (motra qĂ« trashĂ«gojnĂ«), atyre dyjave u takojnĂ« dy tĂ« tretat qĂ« lĂ« ai. NĂ« qoftĂ« se janĂ« vĂ«lezĂ«r dhe tĂ« pĂ«rzier burra dhe gra, atĂ«herĂ« mashkullit i takon hise dy fish mĂ« shumĂ« se sa femrĂ«s. All-llahu ju sqaron, ashtu qĂ« tĂ« mos humbni. All-llahu di pĂ«r çdo send.
