[6.6] A e vrejtën ata sa gjenerata para tyre i shkatërruam që Ne u patëm mundësuar atyre (komoditet) në tokë çfarë juve nuk ju mundësuam; u patëm lëshuar nga qielli shi me bollëk dhe u patëm bërë që të rrjedhin lumenj ndër ta, e për shkak të mëkateve të tyre i shkatërruam dhe pas tyre sollëm (breza) tjerë.
[6.19] Thuaj: âCili send ka dĂ«shminĂ« mĂ« tĂ« madhe?â Thuaj: âAll-llahu Ă«shtĂ« dĂ«shmues mes meje e jush, e mua mĂ« Ă«shtĂ« shpallur ky Kurâan qĂ« me tĂ« tâju tĂ«rheqĂ« vĂ«rejtjen juve dhe atij qĂ« i komunikohet (dhe tĂ« gjithĂ« atyre qĂ« vijnĂ« pas jush deri nĂ« ditĂ«n e kijametit). Ju po dĂ«shmoni se All-llahut ka edhe zota tjerĂ«, a?â Thuaj: âUnĂ« nuk dĂ«shmoj!â Ai Ă«shtĂ« vetĂ«m njĂ« Zot dhe unĂ« jam i pastĂ«r nga ajo qĂ« j u i shoqĂ«roni!â
[6.25] Ka prej atyre qĂ« ty tĂ« dĂ«gjon (kur lexon Kurâanin). Po Ne kemi krijuar mbulesĂ« mbi zemrat e tyre qĂ« tĂ« mos e kuptojnĂ« atĂ« dhe nĂ« veshĂ«t e tyre sajuam shurdhim, dhe edhe dikur tâi shohim tĂ« gjitha faktet. ata nuk besojnĂ«, derisa kur te ti e tĂ« polemizojnĂ« ata qĂ« mohuan thonĂ«: âNuk Ă«shtĂ« tjetĂ«r ky (Kurâani) vetĂ«m se mit i hershĂ«m.
[6.31] Ata qĂ« pĂ«rgĂ«njeshtruan se do tĂ« takohen me All-llahun (nĂ« ditĂ«n e gjykimit) kanĂ« humbur pĂ«rderisa tâu vijĂ« momenti (kijameti) befas e tĂ« thonĂ«: âtĂ« mjerĂ«t ne pĂ«r atĂ« qĂ« lĂ«shuamâ (nga punĂ«t e mira nĂ« dynja), e duke i bartur gabimet e veta nĂ« shpinĂ«, dhe, e shĂ«mtuar Ă«shtĂ« ajo qĂ« bartin.
[6.35] Por, nĂ«se refuzimi i tyre tĂ« Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« brengĂ« e madhe , ti kĂ«rkoje, nĂ«se ke mundĂ«si, ndonjĂ« vrimĂ« nĂ« tokĂ« ose nĂ« qiell e tâu sjellĂ«sh atyre ndonjĂ« argument (po ti sâmund ta bĂ«sh kĂ«tĂ«). TĂ« kishte dashur All-llahu i kishte tubuar nĂ« rrugĂ« tĂ« drejtĂ«; po ti mos u bĂ« nga tĂ« padijshmit (dhe mos u brengos).
[6.50] Thuaj: âUnĂ« nuk u them juve se i kam nĂ« kompetencĂ« depotĂ« e All-llahut (e tâju sjellĂ« mrekulli), as nuk pretendoj se i di fshehtĂ«sitĂ« (e tâju tregojĂ« se kur do tâju vijĂ« dĂ«nimi), as nuk u them se unĂ« jam engjĂ«ll. UnĂ« ndjek vetĂ«m atĂ« qĂ« mĂ« shpallet mua. Thuaj: âA janĂ« baras i verbĂ«ti dhe ai qĂ« sheh?â A nuk mendoni?
[6.54] E kur tĂ« vijnĂ« ty ata qĂ« i besojnĂ« ajetet tona, thuaju: âSelamu alejkum, Zoti juaj ia ngjeshi vetes mĂ«shirĂ«n. Kuh bĂ«n prej jush ndonjĂ« Ă« keqe pa dije, e mandej pas asaj (tĂ« keqe) pehdohet dhe pĂ«rmirĂ«sohet, sâka dyshim se All-llahu Ă«shtĂ« qĂ« falĂ« shumĂ« dhe Ă«shtĂ« MĂ«shirues.
[6.59] çelĂ«sat e fshehtĂ«sive janĂ« vetĂ«m te Ai, atĂ« (fshehtĂ«sinĂ«) nuk e di kush pos Tij. Ai e di çka ka nĂ« tokĂ« dhe nĂ« det, Ai e di pĂ«r çdo gjeth qĂ« bie dhe sâka kokĂ«rr nĂ« thellĂ«si tĂ« tokĂ«s, sâka tĂ« njomĂ« dhe sâka tĂ« thatĂ« qĂ« nuk Ă«shtĂ« (shĂ«nuar) nĂ« librin e qartĂ« (LehviMahfud).
[6.70] Hiqu atyre qĂ« e marrin fenĂ« (nĂ« vend qĂ« ta resprktojnĂ«) pĂ«r lojĂ« e dĂ«frim dhe i ka mashtruar jeta e kĂ«saj bote. Ti pĂ«rkujto me tĂ« (Kurâanin) qĂ« tĂ« mos bjerĂ« njeriu viktimĂ« e asaj qĂ« ka veprruar, e qĂ« sâka mbrojtĂ«s as ndĂ«rmjetĂ«sues pĂ«r te pos All-llahut. je ai (njeri) edhe nĂ«se jep, çdo lloj shpagimi nuk i pranohet. TĂ« tillĂ«t janĂ« ata qĂ« ranĂ« viktimĂ« e asaj qĂ« punuan. Ata , pĂ«r skak se mohuan, pĂ«r pije kanĂ« ujĂ« tĂ« vluar e dĂ«nim tĂ« idhĂ«t.
[6.71] Thuaj: âA pos All-llahut tĂ« adhurojmĂ« çka nuk na sjell as dobi as dĂ«m dhe tĂ« kthehemi mbrapa (nĂ« kufur) pasi qĂ« All-llahu na vuri nĂ« rrugĂ« tĂ« drejtĂ«? Dhe atĂ«herĂ« tĂ« bĂ«hemi sikur ai, tĂ« cilin djallĂ«zit e kanĂ« rrĂ«mbyer (e kanĂ« hedhur)nĂ« tokĂ« (nĂ« njĂ« humnerĂ«) e lĂ«nĂ« tĂ« hutuar qĂ«, edhe pse ai ka shokĂ« qĂ« e thĂ«rrasin nĂ« rrugĂ« tĂ« drejtĂ« (i thonĂ«): âEja te neâ (ai nuk pĂ«rgjigjet). Thuaj: âI vetmi udhĂ«zim Ă«shtĂ« ai udhĂ«zimi i All-llahut, dhe se jemi urdhĂ«ruar qĂ« tâi dorĂ«zohemi zotit tĂ« botĂ«ve.
[6.73] E Ai Ă«shtĂ« qĂ« krijoi qiejt dhe tokĂ«n me qĂ«llim tĂ« caktuar, e (ruajuni dĂ«nimit) ditĂ«n kur thotĂ« : âBĂ«huâ! Ajo bĂ«het. Fjala e Tij Ă«shtĂ« e njĂ«mendtĂ« dhe Atij i takon sundimi ditĂ«n kur i fryhet âSuritâ (kjo Ă«shtĂ« hera e dytĂ«). Ai e di tĂ« fshehtĂ«n dhe konkretĂ«n, Ă«shtĂ« mĂ« i urti qĂ« di pĂ«r çdo gjĂ« nĂ« hollĂ«si.
[6.80] Po atĂ« e (me Ibrahimin) polemizoi populli i tij e ai tha: âA polemizoni me mua, rreth All-llahut e Ai mĂ« udhĂ«zoi?â UnĂ« nuk u frikohem atyre qĂ« ju ia bĂ«ni shok, vetĂ«m nĂ«se Zoti im do ndonjĂ« send (tĂ« mĂ« godas, ai mĂ« godet). Me dijen e Tij Zoti im ka pĂ«rfshirĂ« çdo send, a nuk e merrni me mend?â
[6.91] Ata (mohuesit) nuk e njohĂ«n All-llahun sa duhet njohur AtĂ« kur thanĂ«; âAll-llahu nuk i shpalli gjĂ« asnjĂ« njeriu!â Thuaj: âKush e zbriti librin, me tĂ« cilin erdhi Musai e qĂ« ishte dritĂ« e udhĂ«rrĂ«fyes pĂ«r njerĂ«z, e tĂ« cilin ju e bĂ«ni tĂ« shpĂ«rndarĂ« nĂ« letra,qĂ« disa i prezentoni, kurse shumicĂ«n e fshehni. Dhe u mĂ«suat çka nuk e dinit ju as prindĂ«rit tuaj? Thuaj: (e zbriti) All-llahuâ. Mandej lĂ«ri ata qĂ« luajnĂ« nĂ« atĂ« kotĂ«sunĂ« e tyre.
[6.92] Edhe ky (Kurâan) Ă«shtĂ« libĂ«r qĂ« e zbritĂ«m; Ă«shtĂ« i bekuar, vĂ«rtetues i tĂ« mĂ«parshmes, e qĂ« tâi tĂ«rheqesh vĂ«rejtjen nĂ«nĂ«s sĂ« fshatrave (tĂ« banorĂ«ve mekas) dhe atyre pĂ«rrreth saj (mbarĂ« botĂ«s). Ata qĂ« e besojnĂ« Ahiretin, besojnĂ« nĂ« tĂ« (Kurâanin), ata edhe e falin namazin rregullisht.
[6.93] E kush Ă«shtĂ« mĂ« gabimtar i madh se sa ai qĂ« trillon rrenĂ« ndaj Zotit, ose thotĂ«: âMua po mĂ« shpallet e nuk i Ă«shtĂ« shpallur asgjĂ«, ose se sa ai qĂ« thotĂ«: âDo tĂ« thur diçka tĂ« ngjajshme me atĂ« qĂ« e ka zbritur All-llahuâ. E, sikur tâi shihje mizorĂ«t kur janĂ« nĂ« agoni tĂ« vdekjes, e engjĂ«jt kanĂ« shtrirĂ« duart e veta (me ndĂ«shkim) e (u thonĂ«): âShpĂ«tonie pra vetveten (nĂ«se mundeni)â. âTash pĂ«rjetoni dĂ«nimin e turpshĂ«m pĂ«r shkak se e thoshit tĂ« pavĂ«rtetĂ«n pĂ«r All-llahun, dhe ndaj argumrnteve tĂ« Tij ishit kryeneç.
[6.94] NĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« ju na erdhĂ«t njĂ« nga njĂ« (tĂ« vetmuar), ashtu si ju krijuam sĂ« pari; keni lĂ«nĂ« prpa shpinĂ«s atĂ« qĂ« u patĂ«m dhĂ«nĂ«, e nuk po shohim se i keni me vete ndĂ«rmjetĂ«suesit tuaj, tĂ« cilĂ«t i mendonit se pĂ«r ju janĂ« ndihmĂ«tarĂ« (i shoqĂ«ronit All-llahut). Sâka dyshim, Ă«shtĂ« kĂ«putur lidhja mes jush, dhe mbaroi ajo çka mendonit (ndĂ«rmjjetĂ«sues apo zotĂ«ra tjerĂ«).
[6.99] Ai Ă«shtĂ« qĂ« lĂ«shoi nga lartĂ« shiun e me tĂ« nxori bimĂ«n e çdo sendi dhe prej bimĂ«s gjelbĂ«rim dhe prej tij (prej gjelbĂ«rimit) kokrra tĂ« dendura nĂ« kallinj. E nga hurmet, nga sythat tyre kalaveshĂ« tĂ« afĂ«rt (pĂ«r tâi vjelĂ«). Edhe kopshtie me hardhi, ullinj e shegĂ« tĂ« ngjajshme (nĂ« dukje) e tĂ« llojllojshme (nĂ« shije). Shikoni pra frutat e tyre kur i formojnĂ« dhe kur piqen (tĂ« gjitha kĂ«to nga shiu). Edhe nĂ« kĂ«to ka fakte pĂ«r njerĂ«zit qĂ« besojnĂ«.
[6.108] Ju mos ua shani ata (zota) që u luten (idhujtarët), pos All-llahut, e (si hakmarrje) të fyejnë All-llahun nga armiqësia, duke mos ditur (për madhërinë e Tij). Kështu Ne i kemi zbukuruar çdo populli veprimin e vet, mandej e ardhmja e tyre është te Zoti i tyre, e Ai i shpërble për atë që vepruan.
[6.112] dhe kështu (sikurse edhe ty) çdo pejgamberi i bëmë armiq disa nga njerëzit dhe nga xhinët e djallëzuar, që me fjalë të shkëlqyeshme në mënyrë të fshehtë nxit njëri-tjetrin në mashtrime. E sikur të donte Zoti yt, ata nuk do të bënin atë (armiqësi), po ti lëri ata me ato trillime.
[6.119] çâkeni ju qĂ« tĂ« mos hani nga ajo pĂ«r tĂ« cilĂ«n Ă«shtĂ« pĂ«rmendur emri i All-llahut, e Ai ju sqaroi juve se çka Ă«shtĂ« ndaluar pĂ«r ju, pĂ«rveçkur jeni detyruar (atĂ«herĂ« edhe harami Ă«shtĂ« hallall). NjĂ« shumicĂ« (e mohusve), duke mos pasur kurrfarĂ« dije, por vetĂ«m nga pasionet e tyre, duan tâi largojnĂ« nga e vĂ«rteta (njerĂ«zit). Po Zoti yt di mĂ« sĂ« miripĂ«r ata qĂ« i shkelin dispozitat.
[6.124] E kur uvjen atyre ndonjĂ« argument i prerĂ« (pĂ«r Muhammedin), ata thonĂ«: âKurrsesi nuk e besojmĂ« atĂ« (dĂ«rgesĂ«n e Muhammedit) derisa tĂ« mos na jepet edhe neve ngjajshĂ«m me atĂ« qĂ« iu pat dhĂ«nĂ« tĂ« dĂ«rguarve tĂ« All-llahutâ! MĂ« sĂ« miri All-llahu e di ku ta vĂ«rĂ« dĂ«rgesĂ«n (risalen) e vet. Ata qĂ« bĂ«n krim do tâigodasĂ« poshtrimi dhe dĂ«nimi i fortĂ« te All-llahu pĂ«r shkak se vazhdimisht bĂ«nin hile.
[6.128] PĂ«rkujto ditĂ«n kur Ai i tbon ata tĂ« gjithĂ« (e u thotĂ«): âO grumbull i xhinve, ju mashtruat shumĂ« njerĂ«z!â E nga njerĂ«zit qĂ« ishin miq tĂ« tyre (tĂ«xhinve) thonĂ«: âZoti ynĂ« ne pĂ«rfituam njĂ«ri prej tjetrit, dhe e arritĂ«m afatin tĂ« cilin e caktove!â Tha: â(Zoti) Zjarri Ă«shtĂ« vendi juaj, pĂ«rgjithmonĂ« jeni nĂ« tĂ«, pos (kohĂ«s) çka do All-llahuâ VĂ«rtet Zotit yt Ă«shtĂ« mĂ« i urti, mĂ« i dijshmi.
[6.130] O grumbull i xhinve dhe i njerĂ«zve! A nuk ju erdhĂ«n nga mesi juaj tĂ« dĂ«rguar tâju rrĂ«fejnĂ« argumentet e Mia dhe tâju tĂ«rheqin vĂ«rejtjen pĂ«r takimin tuaj nĂ« kĂ«tĂ« ditĂ«? Ata thonĂ«: â DĂ«shmojmĂ«kundĂ«r vetvetesâ. I pat mashtruar ata jeta e kĂ«saj bote dhe ashtu(tĂ« detyruar) dĂ«shmuan kundĂ«r vetvetes se me tĂ« vĂ«rtetĂ« e refuzonin (tĂ« vĂ«rtetĂ«n).
[6.136] Dhe nga aj qĂ« krijoi Si prej tĂ« lashtave dhe prej kafshĂ«ve shtĂ«pake, ata (idhujtarĂ«t) ndanĂ« njĂ« pjesĂ« pĂ«r All-llahun dhe thanĂ«: âKjo Ă«shtĂ« pĂ«r All-llahun, si mendonin ata , e kjo Ă«shtĂ« e idhujve tanĂ«â. Ajo qĂ« ishte pĂ«r idhujt, nuk shkon te All-llahu, e ajo qĂ« Ă«shtĂ« pĂ«r All-llahun, shkon te idhujt e tyre. sa gjykim i shĂ«mtuar Ă«shtĂ« ai qĂ« gjykojnĂ« (pjesĂ«n e idhujve e plotĂ«sonin nga ajo e All-llahut, nĂ« rast nevoje, e tĂ« All-llahut jo).
[6.137] KĂ«shtu shumicĂ«s sĂ« idhujtarĂ«ve, idhujt ua hijeshuan atyre mbyten e fĂ«mijĂ«ve tĂ« vet, pĂ«r tâi shkatĂ«rruar (me mashtrime) dhe pĂ«r âua ngatĂ«rruar fenĂ« (qĂ« e kishin pasur tĂ« Ismailit). Po sikur tĂ« donte All-llahu, ata nuk do tĂ« bĂ«nin atĂ«, andaj hiqu tyre dhe asaj qĂ« shpifin.
[6.138] Dhe sipas bindjes sĂ« tyre ata thoshin: âKĂ«to kafshĂ« dhe kĂ«to bimĂ« janĂ« tĂ« ndaluara, nuk mund tĂ« ushqehet me to, pĂ«rveç ata, tĂ« cilĂ«vene ua lejomĂ«; kĂ«to janĂ« kafshĂ« qĂ« Ă«shtĂ« ndaluar tâu hipet; kĂ«to janĂ« kafshĂ« jatĂ« therrjes sĂ« tyre nuk pĂ«rmendin emrin e All-llahut, duke shpifur ndaj Tij. Ai do tâi ndĂ«shkojĂ« ata pĂ«r shpifjet e tyre.
[6.139] Madje ata thonin: âçka Ă«shtĂ« nĂ« barqet e kĂ«tyre kafshĂ«ve Ă«shtĂ« vetĂ«m pĂ«r mashkujt tanĂ«, e ndaluar pĂ«r gratĂ« tona. E nĂ«se ishte e ngordhtĂ« (fruti nĂ« bark) ata (mashkuj e femra) ishin tĂ« barabartĂ« nĂ« tĂ«. Do tĂ« ndĂ«shkojĂ« Ai cilĂ«simin Ă« tyre tĂ« rrejshĂ«m. Ai Ă«shtĂ« i pĂ«rsosur nĂ« punĂ«t e Tij, i dijshĂ«m pĂ«r krijesat e Tij.
[6.141] Ai (All-llahu) është që krijoi kopshtie (bimët e të cilave) të ngritura lart (në shtylla) dhe të rrafshta (të shtrira në tokë), edhe hurmet dhe drithërat me frute (shije) të ndryshme; (krijoi) ullinjtë dhe shegët e ngjashme (nga shija). Hani frutat e tyre kur të piqen dhe ditën e korrjes (të vjeljes) së frutave jepne atë pjesë që është obligim (të varfërve e nevojlive) dhe (hani-jepni) mos teproni, pse Ai nuk i do shkapërderdhësit.
[6.143] Ai (krijoi) tetĂ« lloje (nga kafshĂ«t shtĂ«piake): prej deleve dy (dash e dele), prej dhive dy (cjap e dhi). Thuaj: âA janĂ« tĂ« ndaluar (haram) dy meshkuj apo dy femra apo çka mbanĂ« (pjell) mitra e dy (llojeve tĂ« tyre) femrave?â MĂ« tregoni, pra, me fakte tĂ« ditura (e jo me trillime) nĂ«se jeni tĂ« sinqertĂ«.
[6.144] Ai (krijoi) edhe nga devet dy (lloje) dhe nga lopĂ«t dy (lloje). Thuaj: âA dy meshkuj i ka ndaluar (haram), a dy femrat, pse çka mban mitra e dy (llojeve tĂ« tyre) femrave?â A mos ishit tĂ« pranishĂ«m kur All-llahu ju porositi me kĂ«tĂ« (hallall apo haram)?â E kush Ă«shtĂ« mĂ« mizor se ai qĂ« trillon rrenĂ« pĂ«r All-llahun dhe ashtu tâi humbĂ« njerĂ«zit nĂ« mungesĂ« tĂ« dijes. All-llahu nuk vĂ« nĂ« rrugĂ« tĂ« drejtĂ« mizorĂ«t.
[6.145] Thuaj: âNĂ« atĂ« qĂ« mĂ« Ă«shtĂ« shpallur mua (nĂ« Kurâan) nuk po gjej diçka tĂ« ndaluar nga ushqimi, pĂ«rveç nĂ« qoftĂ« se ai (ushqimi) Ă«shtĂ«: coftinĂ«, gjak i derdhur ose mish derri, ai i ndytĂ«, dhe pos asaj qĂ« Ă«shtĂ« therrur jo nĂ« emĂ«r tĂ« All-llahut (por tĂ« ndonjĂ« idhulli) e qĂ« Ă«shtĂ« mĂ«kat. E kush detyrohet (tâi hajĂ« kĂ«to tĂ« ndaluara), por duke mos pasur pĂ«r qĂ«llim shijen dhe duke mos e tepruar; Zoti yt Ă«shtĂ« qĂ« falĂ« e mĂ«shiron shumĂ«.
[6.146] E (posaqĂ«risht) ndaj atyre qĂ«janĂ« jehudi Ne kemi ndaluar çdo (kafshĂ«) thundrake: nga lopĂ«t dhe delet u kemi ndaluar dhjmin e tyre, pos atij (dhjami) nĂ« shpinĂ«n dhe nĂ« zorrĂ«t e tyre dhe pos atij tĂ« pĂ«rzier me ndonjĂ« asht. KĂ«tĂ« (masĂ«-ndalesĂ«) e morĂ«m si ndĂ«shkim ndaj mĂ«katit tĂ« tyre. Sâka dyshim, Ne jemi tĂ« vĂ«rtetĂ« (nĂ« çka ju rrĂ«fejmĂ«).
[6.148] E ata qĂ« i shoqĂ«ruan Zotit, do tĂ« thoshin: âSikur tĂ« donte All-llahu nuk do tâi bĂ«im shok (nuk do tĂ« ishim idhujtarĂ«), as ne, as prindĂ«rit tanĂ«, e as nuk do tĂ« ndalonim asnjĂ« send. âKĂ«shtu patĂ«ngĂ«njyer edhe ata qĂ« ishin para tyre derisa (pĂ«r shkak tĂ« mĂ«katit) pĂ«rjetuan dĂ«nimin tonĂ« tĂ« ashpĂ«r. Thuaj: âA mos keni ndonjĂ« fakt e tĂ« na prezentoni atĂ« neve?â Ju i mbĂ«shteteni vetĂ«m hamendjes, nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«,vetĂ«m gĂ«njeni.
[6.150] Thuaj: âSillni dĂ«shmitarĂ«t, tĂ« cilĂ«t dĂ«shmojnĂ« se All-llahu ndaloi (bĂ«ri haram) ato ( qĂ« i ndalonin vetĂ«). NĂ«seda tĂ« dĂ«shmojnĂ« rrejshĂ«m, ti mos dĂ«shmo bashkĂ« me ta dhe mos shko pas dĂ«shirave tĂ« atyre qĂ« argmentet Tona i bĂ«nĂ« tĂ« rremedhe pas atyre qĂ« nuk besojnĂ« jetĂ«n e qĂ« largohen prej Zotit tĂ« tyre (adhurojnĂ« tjetĂ«r).
[6.151] Thuaj: âEjani tâju lexojĂ« atĂ« qĂ« me tĂ« vĂ«rtetĂ« ju ndaloi Zoti juaj: tĂ« mos i shoqĂ«roni Atij asnjĂ« send, tĂ« silleni mirĂ« me prindĂ«rit, tĂ« mos i mbytni fĂ«mijĂ«t tuaj pĂ«r shkak tĂ« varfĂ«risĂ«, sepse Ne u ushqejmĂ« juve dhe ata, tĂ« mos u afroheni mĂ«kateve tĂ« hapta apo tĂ« fshehta, mos e mbtni njeriun sepse mbytjen e tij e ndaloi All-llahu, pĂ«rpos kur Ă«shtĂ« me vend. KĂ«to janĂ« porositĂ« e Tij, kĂ«shtu tĂ« mendoni thellĂ«.
[6.152] Mos iu afronu pasurisĂ« sĂ« jetimit derisa ai tĂ« arrijĂ« pjekurinĂ«, (mund tâi afroheni) vetĂ«m nĂ« mĂ«nyrĂ« mĂ« tĂ« mirĂ«, zbatoni me drejtĂ«si masĂ«n dhe peshojĂ«n, Ne nuk ngarkojmĂ« asnjĂ« njeri pĂ«rtej mundĂ«sive tĂ« tij. Kur tĂ« flitni (tĂ« dĂ«shmoni), duhet tĂ« jeni tĂ« drejtĂ« edhe Ă«shtĂ« çështja pĂ«r (kundĂ«r) tĂ« afĂ«rmit, dhe zotimin e dhĂ«nĂ« All-llahut plotĂ«sonie. KĂ«to janĂ« me çka Ai ju porositĂ« kĂ«shtu qĂ« tĂ« pĂ«rkujtoni.
[6.157] Dhe qĂ« tĂ« (mos) thoni: âSikur tĂ« na kishte zbritur neve libri, (sikurse u zbriti atyre dy grupeve) ne do tĂ« ishim edhe nĂ« tĂ« udhĂ«zuar se ata. Juve ju erdhi nga Zoti juaj argumenti (Kurâani), ju erdhi udhĂ«zimi, mĂ«shira. E kush Ă«shtĂ« mĂ« zullumqar se ai qĂ« argumentet eZOtit i bĂ«n tĂ« rreme dhe ua kĂ«then shpinĂ«n atyre? Ne do tâi ndĂ«shkojmĂ« me ndĂ«shkim mĂ« tĂ« rĂ«ndĂ« ata qĂ« ua kthyen shpinĂ«n argumenteve Tona, pĂ«r shkak tĂ« prapĂ«simit qĂ« bĂ«nĂ«.
[6.158] A mos janĂ« duke pritur tjetĂ«r ata (pas kĂ«tyre fakteve) vetĂ«m tâju vjĂ« engjĂ«jt (tâua marrin shpirtin), tĂ« vijĂ« Zoti yt (urdhĂ«ri pĂ«r shkatĂ«rrim) ose tĂ« vijnĂ« disa nga shenjat e Zotit tĂ«nd, (nĂ«) ditĂ«n kur vijnĂ« disa shenja tĂ« Zotit tĂ«nd, asnjĂ« njeriu nuk ivlen besimi i Tij nĂ«se nuk ka besuar mĂ« parĂ« ose nuk ka bĂ«rĂ« nĂ« besimin e tij kurfarĂ« tĂ« mire. Thuaj: âPritni, edhe ne jemi duke pritur!â
[6.165] Ai Ă«shtĂ« qĂ« ju bĂ«ri sundues (zĂ«vendĂ«sues) nĂ« tokĂ« (pas shkatĂ«rrimit tĂ« atyre qĂ« ishin mĂ« parĂ«) dhe lartĂ«soi nĂ« njĂ« shkallĂ« mĂ« tĂ« lartĂ«disa nga ju mbi tĂ« tjerĂ«t, pĂ«r tâju sprovuar nĂ« atĂ« qĂ« u dha. All-llahu Ă«shtĂ« ndĂ«shkues i shpejtĂ«, Ă«shtĂ« qĂ« falĂ« e MĂ«shirues.
